ویل فورته

فورت پیش از آنکه با برنامه «پخش زنده شنبه‌شب» (Saturday Night Live) به شهرت عمومی برسد، ۳۲ سال داشت، اما از سال ۱۹۹۷ در عرصه کمدی فعالیت می‌کرد. ویل فورت در شهرستان آلامدای کالیفرنیا متولد شد و فرزند پاتریشیا (استایورز) -که هنرمند بود- و اورویل ویلیس فورت سوم -کارگزار امور مالی- است (والدین او از هم جدا شده‌اند). او خواهری بزرگتر به نام میشل دارد. فورت که کودکی خلاق و هنرمند بود، در دوران دبیرستان ورزشکار (در رشته‌های فوتبال آمریکایی و شنا) بود و در دبیرستان «آکالانز» به عنوان فردی با بهترین شخصیت (Best Personality) انتخاب شد. او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه UCLA در رشته تاریخ، مدتی کوتاه در یک شرکت کارگزاری مشغول به کار شد و سپس تصمیم گرفت شانس خود را در کمدی امتحان کند. اگرچه او به‌ندرت استندآپ کمدی اجرا می‌کرد، اما به گروه مشهور «گراندلینگز» (Groundlings) پیوست و به عنوان نویسنده برای برنامه‌هایی همچون «نمایش جنی مک‌کارتی» (۱۹۹۷)، «نمایش ارتش» (The Army Show) و «نمایش دیوید لترمن» استخدام شد. او سرانجام زمانی که فیلمنامه‌ای آزمایشی (پایلوت) درباره دو برادر احمق و کودک‌صفت نوشت (که بعدها به فیلم «برادران سالومون» (۲۰۰۷) تبدیل شد)، توجه تام ورنر، از مدیران اجرایی شرکت «کارسی-ورنر» را جلب کرد و برای نویسندگی در سریال‌های «سومین سنگ از خورشید» (۱۹۹۶) و «نمایش دهه هفتاد» (۱۹۹۸) به کار گرفته شد. در سال ۲۰۰۲، فورت ایالت محل سکونت خود، کالیفرنیا، را به مقصد نیویورک ترک کرد تا به عنوان نویسنده و بازیگر به تیم برنامه «پخش زنده شنبه‌شب» بپیوندد. با اینکه فورت در زندگی شخصی فردی خجالتی و کم‌حرف شناخته می‌شد، اما یکی از کسانی بود که زمینه را برای حرکت این برنامه به سمت کمدی پوچ‌گرا (ابسورد) و سوررئال فراهم کرد. فورت علاوه بر صداپیشگی، حضورهای افتخاری در تلویزیون و ایفای نقش‌های کوتاه در فیلم‌ها، با فیلم‌هایی که خودش نویسندگی آن‌ها را بر عهده داشت، بهترین فرصت‌ها را برای تبدیل شدن به یک ستاره سینما به دست آورد. او فیلمنامه «برادران سالومون» (۲۰۰۷) را نوشت (و نقش اصلی آن، یعنی «دین سالومونِ» کودک‌صفت را بازی کرد) و همچنین در فیلم «مک‌گرابر» (۲۰۱۰) -که بر اساس یکی از آیتم‌های برنامه SNL ساخته شده بود- نقش اصلی را ایفا کرد و در نگارش فیلمنامه آن نیز مشارکت داشت. هر دو فیلم با بودجه‌ای اندک (هر کدام ۱۰ میلیون دلار) ساخته شدند و از نظر فروش گیشه و دیدگاه منتقدان شکست خوردند، هرچند گروهی از هواداران سرسخت و وفادار (کالت) دارند. پس از اکران سینمایی فیلم «مک‌گروبر» (MacGruber)، فورته به دلایل شخصی و حرفه‌ای برنامه «پخش زنده شنبه‌شب» (SNL) را ترک کرد، هرچند بعداً به عنوان بازیگر مهمان در آن حضور یافت. او نقش‌های متناوبی در سریال «۳۰ راک» (30 Rock) ایفا کرد و در بسیاری از کمدی‌های تلویزیونی دیگر نیز به عنوان مهمان ظاهر شد. پس از جدایی از SNL، فعالیت خود را به عنوان صداپیشه افزایش داد و در فیلم‌های متعددی از جمله «یک عیاشی سنتی و خوب» (2011)، «فیلم یک میلیارد دلاری تیم و اریک» (2012)، «دوران راک» (2012)، «پسر من» (2012) و «دیده‌بان» (2012) بازی کرد. از سال ۲۰۱۲، او به سمت ایفای نقش‌های جدی‌تر (دراماتیک) و غیرکمدی حرکت کرد؛ از جمله در قسمت آزمایشی (پایلوت) سریالی با عنوان «ریباندینگ» (Rebounding) به تهیه‌کنندگی سازندگان سریال «خانواده امروزی» (Modern Family) و همچنین فیلم ایرلندی «بدو و بپر» (Run and Jump). در اوت ۲۰۱۲، او برای بازی در فیلم «نبراسکا» (2013) به کارگردانی الکساندر پین انتخاب شد و توانست بر بازیگران سرشناس‌تری همچون کیسی افلک و پل راد پیشی بگیرد. بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸، او در کمدی موقعیت (سیت‌کام) تلویزیونی «آخرین مرد روی زمین» (The Last Man on Earth) به ایفای نقش اصلی پرداخت. در سال ۲۰۱۸، او در نقش داگلاس کنی (یکی از بنیان‌گذاران «نشنال لمپون») در فیلم زندگی‌نامه‌ای «یک حرکت بیهوده و احمقانه» (A Futile and Stupid Gesture) ظاهر شد. سال بعد، او در فیلم‌های کمدی دیگری همچون «بوک‌اسمارت» (2019) و «پسرهای خوب» (Good Boys - 2019) به ایفای نقش پرداخت.