جیم کری، متولد کانادا و شهروند ایالات متحده از سال ۲۰۰۴، بازیگر و تهیه‌کننده‌ای است که به خاطر حرکات بدنی کشسان و حالت‌های چهره انعطاف‌پذیرش مشهور است. این برنده دو جایزه گلدن گلوب به عنوان یکی از بازیگران کمدی طرح فاکس با نام «رنگ‌های زنده» (۱۹۹۰) به شهرت رسید، اما نقش‌های اصلی در فیلم‌های «ایس ونتورا: کارآگاه حیوانات خانگی» (۱۹۹۴)، «احمق و احمق‌تر» (۱۹۹۴) و «ماسک» (۱۹۹۴) او را به عنوان یک بازیگر کمدی موفق تثبیت کرد. جیمز یوجین کری در ۱۷ ژانویه ۱۹۶۲ در نیومارکت، انتاریو، کانادا متولد شد و کوچکترین فرزند از چهار فرزند کاتلین (اورام)، خانه‌دار، و پرسی کری، حسابدار و نوازنده جاز، است. نام خانوادگی خانوادگی او در ابتدا «کاره» بود و او تبار فرانسوی-کانادایی، اسکاتلندی و ایرلندی دارد. کری از همان روز اول یک برونگرای لاعلاج بود. او در کودکی دائماً برای هر کسی که حاضر به تماشای برنامه‌اش بود، اجرا می‌کرد و حتی رزومه‌اش را در سن ۱۰ سالگی برای برنامه کارول برنت (۱۹۶۷) ارسال کرد. در دوران راهنمایی، در پایان هر روز مدرسه، چند دقیقه وقت گرانبها به او داده می‌شد تا برای همکلاسی‌هایش استندآپ کمدی اجرا کند (البته به شرطی که بقیه روز را سکوت کند). با این حال، اوایل نوجوانی کری به یک تراژدی تبدیل شد، زمانی که خانواده مجبور شدند از شهر دنج نیومارکت به اسکاربورو (حومه تورنتو) نقل مکان کنند. همه آنها در کارخانه تایتان ویلز شغل‌های نگهبانی و سرایداری گرفتند و جیم پس از تعطیلی مدرسه، شیفت‌های ۸ ساعته کار می‌کرد (جای تعجب نیست که نمرات و روحیه‌اش هر دو آسیب دید). وقتی آنها سرانجام کارخانه را ترک کردند، خانواده در یک ون کمپر فولکس واگن زندگی می‌کردند تا زمانی که بتوانند به تورنتو برگردند. کری اولین استندآپ کمدی خود را در تورنتو انجام داد، پس از اینکه والدین و خواهر و برادرانش دوباره روی پای خود ایستادند. او اولین اجرای استندآپ کمدی حرفه‌ای خود (که طبق گزارش‌ها افتضاح بود) را در یوک-یوک، یکی از باشگاه‌های محلی متعددی که در سال‌های آینده به عنوان محل تمرین او عمل می‌کردند، انجام داد. او دبیرستان را ترک کرد، روی تقلید از افراد مشهور (از جمله مایکل لندون و جیمز استوارت) کار کرد و در سال ۱۹۷۹ جرات کرد به لس‌آنجلس نقل مکان کند. او با مهارت تمام راه خود را به یک اجرای ثابت در کمدی استور پیدا کرد، جایی که رادنی دنجرفیلد را آنقدر تحت تأثیر قرار داد که این کمدین کهنه‌کار با او به عنوان بازیگر افتتاحیه برای یک فصل کامل قرارداد بست. در طول این دوره، کری با ملیسا وومر، پیشخدمت، آشنا شد و ازدواج کرد، که از او یک دختر (جین) داشت. این زوج بعداً طلاق بسیار پر دردسری را پشت سر گذاشتند و کری را برای ازدواج کوتاه دوم با بازیگر لورن هالی آزاد کردند. کری که از افتادن در دام سبک زندگی بازیگران سالنی هراس داشت، شروع به جستجوی راه‌های دیگری برای اجرا کرد. او به عنوان یک کارتونیست تازه کار در کمدی کوتاه مدت کارخانه اردک (۱۹۸۴) نقشی به دست آورد. در حالی که نمایش با شکست مواجه شد، این تجربه به کری اعتماد به نفس داد تا بازیگری را با جدیت بیشتری دنبال کند. سرانجام، در دسامبر ۱۹۹۴، او در نقش یک احمق دوست‌داشتنی در فیلم «احمق و احمق‌تر» (۱۹۹۴) ساخته برادران فارلی (اولین فیلم چند میلیون دلاری او) به سینماها آمد. کری که حالا به یک ستاره گیشه تبدیل شده بود، با حرکات دیوانه‌وار خود به صحنه فیلم «بتمن برای همیشه» (۱۹۹۵) آمد و جایگزین رابین ویلیامز در نقش «ریدلر» شد. او همچنین در دنباله فیلم «ایس ونتورا: وقتی طبیعت فرا می‌خواند» (۱۹۹۵) که موفقیت بزرگی برایش بود، بازی کرد و قراردادی با سونی برای بازی در فیلم «مرد کابلی» (۱۹۹۶) (به جای کریس فارلی) با مبلغ ۲۰ میلیون دلار امضا کرد - در آن زمان، این بزرگترین پیش‌پرداختی بود که به هر بازیگر کمدی پیشنهاد شده بود. این فیلم از نظر انتقادی و مالی ناامیدکننده بود، اما کری سال بعد با فیلم پرانرژی و موفق «دروغگو دروغگو» (۱۹۹۷) دوباره به اوج بازگشت. کری که نگران بود سبک کمدی‌اش به زودی از بین برود، تصمیم گرفت مسیرش را تغییر دهد. در سال ۱۹۹۸، او دستمزدهای کلان و لبخندهای احمقانه‌اش را فدا کرد تا در فیلم «نمایش ترومن» (۱۹۹۸) به کارگردانی پیتر ویر بازی کند. کری در این فیلم نقش یک فروشنده ساده‌لوح را بازی می‌کرد که متوجه می‌شود تمام زندگی‌اش موضوع یک برنامه تلویزیونی است. کری صداقت غیرمعمولی را نشان داد که باعث شد تماشاگران سینما ...
