آل پاچینو

آلفردو جیمز «اَل» پاچینو در یکی از پویاترین دهه‌های تاریخ سینما، یعنی دهه ۱۹۷۰، جایگاه خود را به عنوان یک بازیگر سینما تثبیت کرد و به چهره‌ای ماندگار و نمادین در دنیای سینمای آمریکا بدل شد. او در ۲۵ آوریل ۱۹۴۰ در منهتنِ نیویورک، در خانواده‌ای ایتالیایی-آمریکایی به دنیا آمد. والدینش، رُز (با نام خانوادگی جراردی) و سال پاچینو، زمانی که او هنوز کودک بود از یکدیگر جدا شدند. مادرش او را به خانه پدربزرگ و مادربزرگش در منطقه «ساوت برانکس» برد. پاچینو اغلب خود را در حال تکرار داستان‌ها و تقلید صدای شخصیت‌هایی می‌یافت که در فیلم‌ها دیده بود. او که در مدرسه احساس بی‌حوصلگی و بی‌انگیزگی می‌کرد، در نمایش‌های مدرسه‌ای پناهگاهی یافت؛ علاقه‌ای که به‌زودی شکوفا شد و به حرفه‌ای تمام‌عیار برای او تبدیل گشت. او کار خود را از صحنه تئاتر آغاز کرد، اما دوره‌ای از افسردگی و فقر را نیز پشت سر گذاشت؛ به‌طوری که گاهی برای رفتن به جلسات آزمون بازیگری، مجبور می‌شد پول کرایه اتوبوس قرض بگیرد. در سال ۱۹۶۶، او به «اکتورز استودیو» (Actors Studio) راه یافت و زیر نظر «لی استراسبرگ» آموزش دید؛ کسی که بنیان‌گذار «متد اکتینگ» (Method Acting) بود؛ شیوه‌ای که بعدها به مشخصه اصلی بسیاری از بازیگران دهه ۱۹۷۰ تبدیل شد. در سال‌های بعد، پاچینو با مقوله بازیگری و جنبه‌های تجاری سینما احساس راحتی بیشتری پیدا کرد. او با تکرارِ بیشترِ نقش‌آفرینی‌های درخشان در فیلم‌های بزرگ، دیگر آن درگیری‌های شدید و پرفشارِ شخصیِ دوران جوانی و پرشور خود را تجربه نمی‌کرد. فیلم «راه کارلیتو» (۱۹۹۳) به یکی دیگر از آثار کلاسیک در ژانر گانگستری تبدیل شد؛ همان‌طور که درام جنایی و حماسی «مخمصه» (۱۹۹۵) — به کارگردانی مایکل مان و با نقش‌آفرینی مشترک رابرت دنیرو — نیز چنین جایگاهی یافت. او همچنین فیلم «در جستجوی ریچارد» (۱۹۹۶) را که اقتباسی از آثار شکسپیر بود، کارگردانی کرد. در همین دوران، فیلم‌های «تالار شهر» (۱۹۹۶)، «دانی براسکو» (۱۹۹۷) و «وکیل مدافع شیطان» (۱۹۹۷) نیز اکران شدند. او با همکاری مجدد با مایکل مان و سپس الیور استون، بازی‌هایی مقتدرانه در فیلم‌های «نفوذی» (۱۹۹۹) و «هر یکشنبه کذایی» (۱۹۹۹) ارائه داد. در دهه ۲۰۰۰، پاچینو در چندین اثر سینمایی بزرگ و پرمخاطب به ایفای نقش پرداخت، از جمله...